Prettig weekend!

Een goede vriend en ik zitten op het terras. We drinken bier en eten bittergarnituur. Dan komt Noord-Korea ter sprake.

‘Soms maak ik me wel een beetje zorgen hoor.’
‘Stel je niet aan,’ zegt de goede vriend.
‘Stel dat het uit de hand loopt. Wat dan? Nou?’
‘Allemaal losse flodders. Het is gewoon een soort toe of doedie‘.
‘Je neemt het niet serieus.’
‘Ik heb een idee! Zullen we nog een schaaltje bittergarnituur bestellen?’
‘Verdomme!’ zeg ik met een pets op tafel.

We zijn even stil.

Ik weet het wel, dat hij gelijk heeft.
Het is vrijdag. Iedereen zit gewoon gezellig aan het bier.

Prettig weekend!

bier 2

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Powned geeft toe: ‘Vluchteling maakt kennis’ is ondraaglijke lichtheid

Vorige week vierde ik de zegetocht van ironie en satire. Deze week valt er nog iets te vieren want het ganse land staat zij aan zij in het bekritiseren van een smakeloos nieuwsbericht van Powned. Ik vind het belangrijk om dit soort momenten blijvend te herinneren.

Kritiek en begrip
Gisteren verscheen de analyse van Özcan Akyol in het AD met de titel: “In medialand moet alles over de top, het liefst over een ethische grens”. Ik vond het een ijzersterke column.
Akyol is kritisch: “Wat bij PowNed systematisch valt te bespeuren – ondraaglijke lichtheid – geldt bijna voor iedereen in Nederland die het rechtse gedachtegoed wil verspreiden. Het gaat niet om een intellectueel discours, maar om het choqueren, lekker laten zien wat allemaal kan en mag”. 
Maar hij toont ook begrip voor de situatie: “Iemand die rechts en redelijk denkt wordt nog steeds volledig aan zijn lot wordt overgelaten”.

Slachtoffer tegen slachtoffer
De discussie is geen discussie meer. Het is niet meer links tegen rechts. Het zijn de moralisten tegen de anti-moralisten, het is Deug-66 tegen de Partij voor de Vermicelli, de wegkijkers tegen de realisten, de andersdenkenden tegen de linkse elite, de tokkies tegen de grachtengordel, de pessimisten tegen de roeptoeters, de opstandelingen tegen het volk, journalisten tegen opiniemakers, de brave burger tegen toonpolitie, SJW tegen VVMU en rechtse communisten tegen linkse conservatieven. Het is slachtoffer tegen slachtoffer, en de waarheid tegen de waarheid. Een tussenweg lijkt haast onmogelijk.
De “discussie” wordt gekenmerkt door schoolpleinretoriek, zo van:
– Ik vind jou stom!
– Je bent zelf stom en ik vind jou niet leuk!
– Je bent zelf niet leuk en dat vind ik!
– Dat mag jij vinden maar ik heb gelijk!
– Niet!
– Wel!

De koning van de meta-ironie
Met de ophef rond Cliteurs column van vorige week nog vers in het geheugen, is TPO-eindbaas Bert Brussen nog steeds bezig om zijn lezers er van te overtuigen dat hij de koning van de ironie is. De creatieveling kopieert de column van Özcan Akyol, en vervangt “rechts” met “links”. Hij lijkt vooral duidelijk te willen maken dat zijn mening wordt onderdrukt door “stalkende anonieme nitwits”. Tevens bevestigt Bert wat Akyol noemt “de onkunde van conservatieve media”. Ik steun de bevinding van Akyol, want een inhoudelijke bijdrage aan het debat, is op TPO zo zeldzaam als de Tibetaanse tijger. Maar het mag en het kan. TPO krijgt geen subsidie van de staat, dus alles voor de hits.
Je kunt het artikel ironisch opvatten, je kunt je ook afvragen of Bert het licht van de zelfspot heeft gezien.
Ik kies voor allebei.

Authentieke satire en oprechte ironie
Maar Powned is vandaag weer in het nieuws. De vluchteling in de rubriek ‘Vluchteling maakt kennis’ is geen vluchteling maar een acteur. Eindbaas Dominique Weesie verklaart dat de in opspraak geraakte rubriek – hou je vast – satire is. Op TPO reageert hij aanvullend: “Het was een satirische rubriek, waarin we een ieder die nogal huiverig staat tegenover vluchtelingen een spiegel voorhouden over hun eigen bekrompen gedrag”.
Je kunt Weesie geloven op zijn woord, je kunt het ook ironisch opvatten. Of iets er tussenin, dat kan natuurlijk ook.

Ik kende de rubriek niet, dus hoe ik het zonder deze wetenschap had beoordeeld, is lastig inschatten. Nu kan ik niet anders dan lachend huilen.

De betreffende acteur heeft ontslag genomen bij de omroep. Hij voelt zich misbruikt.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

NS geeft toe: “Genderneutraal aanspreken is ironisch bedoeld”.

Ironie, ik ben er fan van. Satire, cynisme, persiflage en sarcasme, ik vind het allemaal fantastisch. Naar aanleiding van een aantal publicaties concludeerde ik dat de stijlfiguren multifunctioneel zijn.
Het chronologische verslag van een zegetocht.

Dinsdagmiddag 1 augustus 2017
Journalisten Esther Voet en Annabel Nanninga deden in 2015 aangifte van doodsbedreiging. Een destijds 18-jarige jongen twitterde anoniem: “Mag ik een prijs van €100 duizend uitreiken voor degene die mij het hoofd van @ANanninga en @Esther_voet brengt”.
De zaak werd dinsdag jl. behandeld en de advocaat van de bedreiger meldt dat zijn cliënt een grapje maakte, dat hij het satirisch bedoelde. Het was een reactie op een tweet van het duo.
De rechter besluit onderzoek te doen naar de context waarin de berichten van zowel de bedreiger als de berichten van Voet en Nanninga waarop mogelijk werd gereageerd.
Ik vind daar nogal wat van.

Rond dezelfde tijd
publiceert The Post Online een podcast met Roderick Veelo en Bert Brussen. Genderneutraal aanspreken staat op de agenda en Bert waarschuwt zijn publiek al schuimbekkend, dat de NS met “Beste reiziger” een eerste stap zet richting een totalitaire regime zoals in Orwell’s 1984. De taal- en gedachtenpolitie staan op de stoep! De passie waarmee Brussen zijn luisteraars toespreekt, is behoorlijk geloofwaardig. Als je de achtergrond van TPO niet kent, kun je vermoeden dat het einde van de wereld nabij is.

The Post Online is de werkgever van Nanninga. De nieuwssite verwelkomt ongeveer 1 miljoen bezoekers per maand. TPO is, naar eigen zeggen, een platform zonder ideologie en dogma’s, opererend onder het motto: ‘Voorbij het eigen gelijk.’
Politiek, maatschappij en cultuur zijn de meest voorkomende onderwerpen. De redacteuren maken (niet altijd) gebruik van ironie, humor en sarcasme waarmee ze het motto ondersteunen. De woordgrappen kun je zowel lachwekkend als tenenkrommend opvatten. Reacties op het nieuws van TPO geven aan dat het platform ook serieus wordt genomen. In hoogoplopende discussies vechten voor- en tegenstanders om de waarheid. Je hoeft het niet te lezen, zo luidt het advies van CEO Bert Brussen. Ook Nanninga verdedigt haar columns door ironie en satire te claimen.

Maar als ik gegarandeerd wil lachen, dan surf ik naar De Speld.
De Speld is er puur voor het vermaak. Deze grappenmakers gooien de context van actualiteiten compleet overboord en overspoelen het met ironie, satire en persiflage. Voor een dagelijkse portie schijtlolligheid zit je hier gebakken. (De Speld is mijn lievelings). Maar geloof het of niet, hordes mensen namen deze satire bloedserieus. Tegenwoordig gaat het een stuk beter.

Woensdag 3 augustus
TPO publiceert een spraakmakende column van Paul Cliteur. De hoogleraar staat vooral bekend om zijn duidelijke mening aangaande migratieproblematiek. In dit artikel waarschuwt hij voor occidentofobie (haat tegen de westerse cultuur). Niet alleen radiale moslims in het Midden-Oosten en Europa, maar ook autochtone Nederlanders haten hun cultuur en dat moet gestopt worden met draconische maatregelen zoals een (en nu komt het) taal- en gedachtenpolitie.
Logische vraag: Wordt Bert Brussen door Cliteur in de zeik gezet, of zitten ze samen op het toilet? (een rijmgrapje, ha ha)

Half Nederland gaat met elkaar in discussie om die vraag te beantwoorden. Het is een soort wedstrijd van de zogenaamde ‘deugbrigade’ tegen de zogenaamde ‘tokkie-elite’. Het gaat er stevig aan toe. Bert Brussen strooit her en der met doodsbedreigingen. Ironisch bedoeld natuurlijk.

Die avond
reageert Rob Wijnberg met een column op De Correspondent. Hij vermoedt dat Cliteur provoceert om een discussie op gang te brengen. Zeker weten doet hij het niet: “Iets diep in mij hoopt oprecht dat Cliteur hiermee een stukje satire heeft bedreven, maar afgaande op de bloedserieuze reacties eronder, onder andere van TPO-hoofdredacteur Bert Brussen, vrees ik het ergste.”

Donderdag vroeg in de ochtend
verschijnt in Elsevier een interview met Cliteur waarin hij nogmaals uitlegt wat occidentolomie is. De gevreesde taal- en gedachtepolitie laat hij dit keer achterwegen. Over ironie en satire wordt niet gesproken.

Dan
mengt Bert Brussen zich in de discussie met een artikel waarin hij de kont van de moeder van Wijnberg vergelijkt met die van een wit paard. Daaronder plaatst hij een enquête met de vraag of deze vergelijking (en/of Cliteurs column, dat mag je zelf bepalen) ironisch moet worden opgevat.
Ook Nanninga heeft inmiddels uit betrouwbare bron vernomen dat Cliteur een geintje heeft uitgehaald. Ze reageert op Twitter:
“LOL. Domme @robwijnberg. Lees eens ‘islamofobie’ voor ‘occidentofobie’. Met #boter & #suiker, lieverd.”

Lieve mensen, het was maar een grapje. Trek eens aan m’n vinger! Ha ha! Natuurlijk hoeft niemand te vrezen voor taal- en gedachtenpolitie van Cliteur, ook niet voor die van Bert. Eerst was het serieus, nu is het ironie. Gewoon een woordje vervangen met ctrl+H. Niks aan de hand. Echt niet.

Enfin…

De spanning stijgt want Cliteur heeft de geclaimde ironie nog niet bevestigd.

De uren daarna
duikelen opiniemakers over elkaar om collega’s en concurrenten er van te overtuigen dat ze heus wel begrepen dat Cliteur een grapje maakte. Allemaal lachen ze het hardst om de val waarin het zogenaamde ‘Social Justice Warriors’ zijn getrapt. Maar ze houden ook allemaal een slag om de armNatuurlijk, ik weet niet of Paul Cliteur écht een partij 4D-schaken aan het spelen is hier. Misschien is hij wel oprecht aan het radicaliseren dan wel dementeren. Maar het resultaat mag er zijn. De dubbele maatstaven zijn in ieder geval weer eens mooi zichtbaar.
Want stel dat het geen ironie is, dan moet je nog wel kunnen aantonen dat je aan de goede kant staat. Dat is logisch.

Donderdagavond publiceert iemand dit artikel.

NS geeft toe: Genderneutraal aanspreken is ironisch bedoeld.
“Alsof dat handjevol transgenders ons uit de rode cijfers gaat halen,” grinnikt Ernst-Jan van Bennekom, de topmanager van het vervoersbedrijf.
“Als je ‘minder deftig’ leest voor ‘genderneutraal’ dan begrijpt zelfs een ezel wat we bedoelen. Tjonge jonge zeg… wat een mongolen.”
Op de website van de NS staat inmiddels een aankondiging van de MinderMinder-vertraging-campagne.
“Negatieve publiciteit is ook publiciteit!”
zegt van Bennekom. Een hoestbui barst in hem los. Hij pakt zijn buil zware shag om er eentje te draaien.

Einde bericht.

100.000 wortels
Intussen wachten we nog steeds op een officiële reactie van Cliteur zelf. Het is net als in de zaak van Voet/Nanninga, waar de rechter nog moet beslissen of de satire van de bedreiger en de aangeefsters terecht wordt geclaimd en toegewezen.
En daarom vind ik deze zaak zo interessant en zo… zo ironisch.
Een lastige zaak is het niet, want er is jurisprudentie. De bedreiger van Pechtold werd in hoger beroep veroordeeld tot vier weken cel, waarvan drie voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. De dader schreef op facebook: “Pechtold, je moet n kopschot hebben.” en plaatste daarbij een foto van een vuurwapen. In deze zaak zijn ironie en satire niet ter sprake gekomen en de bedreiger stelde geen vraag. Vanwege deze verschillen is dit misschien geen duidelijke jurisprudentie en zal de rechter wellicht een nieuwe afweging moeten maken voor wat betreft de hoogte van de straf voor de bedreiger van Voet en Nanninga. Reuze spannend!

Ergens begrijp ik het verweer van de bedreiger wel. Niet dat hij onschuldig is, maar iedere kip voelt aan dat de ironie van zijn tweet druipt. Ik bedoel: De hele wereld heeft zes seizoenen van The Sopranos de tijd gehad om te weten dat een moord op bestelling geen 100.000 euro kost? Als je ‘100.000 wortels’ lezen voor ‘100.000 euro’ dan wordt het een heel ander verhaal.

We kunnen stoppen met het vechten om de waarheid. Discussiëren is niet meer nodig. Schoppen en slaan heeft geen zin. Beledigen en bedreigen is voor watjes.

Ironie gaat verder waar de vrijheid van meningsuiting stopt.
Een mening is waardeloos zonder ironie.
Blof heeft een nieuwe singel: “Alles is ironie.”
Wil je vliegen? Knip met je vingers en zeg “ironie.”
In 2020 betalen we met de iro.
Wie het eerst “IRONIE” roept, gaat door naar de volgende ronde.
Ironie is het beste argument én tegenargument.

Bestrijd ironie met ironie en win altijd.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Kom af naar Stilburg!

Sounds 29 6

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Spatelen in vrijheid

Als ik ooit een cafetaria ga uitbaten, dan kunnen mijn klanten kiezen tussen gepompte mayonaise of gespatelde mayonaise. Detail en nuance vind ik gewoon heel belangrijk, zeker als het om de mayonaise gaat.

Bovendien leven we in vrij land. Dus wie ben ik om te bepalen hoe iemand de mayonaise geserveerd wil krijgen. Keuzevrijheid is een goed recht en mijn cafetaria zou daarin uitblinken.

Als ik mag kiezen, dan kies ik voor de spatel. Er zit geen stylist in mij. Vraag me niet om perfectie te leveren. Ik hou van onvolkomenheden.

Pompen doe ik graag, maar ik ben een spatelaar.

pomp spatel

Image | Posted on by | Leave a comment

Opmerkelijk nieuws week 11:

Een willekeurige website met actualiteiten:

– Disney-prinsessen in rechtszaal
– Belg vangt karper… op straat
– Illegale slachterij op kinderboerderij
– Aapje veroorzaakt grote stroomstoring in Kenia
– Italiaan spreekt Frans na hersenbeschadiging
– Flamingo gespot bij Zuidlaardermeer
– Belgische bieren worden emoji.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Tasje voor de muzik(l)ant

De reclame op een plastic boodschappentas vertegenwoordigt een mediawaarde/omzet van gemiddeld 75 eurocent. Reclamedeskundigen komen tot dit bedrag d.m.v. de volgende berekening:
(1 cent per view) X (25 views per gebruik) X (3 gebruiken per tasje) = 75 cent.
Winkeliers genereren deze omzet door plastic tasjes aan te bieden. En tegenwoordig moeten ze daar geld voor vragen. Kortom: het plastic tasje is kei goeie handel.

Vanwaar deze informatie?
In 2002 kocht ik een pc met internet. Myspace was toen nog helemaal hot. Sinds de ontdekking van sociale media, denk ik veelvuldig aan een nieuw verdienmodel voor de verouderde muziekindustrie. Het is een leuke hobby.
Vandaar.

De inspiratie voor mijn nieuwe hobby was niet aan te slepen. Door mijn rechter wijsvinger te bewegen, kon ik de ganse wereld laten luisteren naar mijn muziek. Het was een machtig gevoel, dat geef ik rustig toe.
Sociale media is van onschatbare waarde voor muzikanten, en het mooiste is: Het is voor gratis! Voor noppes! Alsjeblieft! Zo van: ga jij maar lekker omzet genereren voor jezelf!
Ineens konden muzikanten hun promotie zelf gaan regelen. Vanwege het persoonlijke contact met de fans (en de klanten), konden ze dat tien keer beter dan hun manager, uitgever, booker en PR-assistent samen. Deze vier partijen maakten een dansje van geluk. De dalende inkomsten konden worden opgevangen door het gros van de promotieactiviteiten “uit handen te geven”. Marktwerking heeft voor- en nadelen.

Tegenwoordig verdienen multinationals zoals Facebook en Youtube grof geld aan muzikanten. Ze krijgen dit voor elkaar om drie redenen:
1. Ze hebben een groot marktaandeel;
2. Ze ondernemen binnen de mazen van de wet;
3. Ze leveren een goed product (voor gratis).
Muzikanten worden – als ik het een beetje dramatiseer – gedwongen dit product te gebruiken. Op zich is dat prima, de klanten zijn immers van iedereen. Toch deel ik de mening onder muzikanten dat met name deze twee multinationals, onevenredig veel winst maken in vergelijking tot muzikanten, die notabene de omzet genereren.

Mijn nieuwe hobby liep al snel tegen een muur aan. Wat bleek nou: het auteursrecht voor muzikanten is een enorme bitch.
Om deze complexe materie beter te begrijpen, ben ik lid geworden van BAM: Beroepsvereniging voor auteur-muzikanten. Sindsdien ben ik een stuk wijzer geworden op dit gebied.
Zo weet ik nu dat, als het een beetje meezit, er binnen twee jaar nieuwe Europese wetgeving is waarmee grootverdieners als Facebook en Youtube verplicht worden om ietsje meer te betalen voor content met auteursrecht. Als het tegenzit, gaat dat langer duren.

De hamvraag bij het maken van deze nieuwe wet- en regelgeving is:
Hoeveel waarde heeft een view op Youtube voor de muzikant? (neem duizend views, dat rekent wat makkelijker).
Ik voorzie een juridische loopgravenoorlog eer daar een getal aan hangt. Youtube heeft namelijk één hele dikke troef in handen: Zij genereren omzet voor de muzik(l)ant.

De liberaal in mij zegt dat Youtube van mening is dat die omzet heul hoog is (maar dan ook écht heul). De socialist zegt dat het ook anders kan.

Tevens kun je mijn debuutroman bestellen op voordekunst.nl
Voor €20,- ligt een gesigneerd exemplaar bij jouw op de deurmat.
Dat is bekant voor gratis!

https://www.voordekunst.nl/projecten/5300-export-roman-1

Aside | Posted on by | Leave a comment