Take my breath away

Muzikanten kennen het misschien wel. Soms reist de behoefte om een lied te coveren. Gewoon omdat het een gaaf lied is en omdat het leuk is om er zogezegd, een andere draai aan te geven. Vorig jaar moest Take my Breath Away van Berlin er aan geloven. Vroeger snapte ik nooit waarom het kapsel van de zangeres gestyled was alsof het in de fik had gestaan, maar ineens viel het kwartje.

Zo´n momentje had ik ook toen Roy Orbisons Breaking Up Is Breaking My heart weer lag te sidderen op de draaischijf. Stuurman denkt er ook zo over. Hij komt regelmatig op de koffie en als het lichtblauwe artwork weerkaatst op ons netvlies, steken we steevast onze mok omhoog en wijzen we naar de plaats waar deze oerklank thuis hoort.

Stuurman zou gaan drummen, samen zingen en de rest voor fikkie. Alles verliep naar wens tot het laatste refrein, het moment dat je kunt gaan nadenken over de nieuwe kleur van het plafond. Dat Roy Orbison een gouden strot heeft was geen geheim maar ik heb me vergist in de kracht waarmee hij dit lied gezongen heeft. De tweede stem is nog hoger maar met falsetstem gezongen. Dat is geen probleem. Roy Orbison zingt volle bak onderin de beugel en dat is schitterend, maar dat haal ik gewoon niet. Zelfs 3 dikke lagen falset kunnen een natte tosti niet doen kraken. Aan de grond genageld noemen ze dat. Logisch. Een wijze les.

Sinds ik mijzelf heb benoemd tot single-song writer heeft een nieuw lied met een beoogde lengte van 8 minuten mijn aandacht… u ruikt ´m al? Soms wil ik misschien te veel. Of ben ik gewoon ongeduldig? Ik hou gewoon niet van makkelijk doen als het om muziek gaat maar ik hunker wel naar snel resultaat. Een paar weken terug kocht ik het album Vampire on Titus van Guided by Voices. (de Voices voor intimi). Tijdens de Classic Line-up Reunion Tour afgelopen zomer in Oslo… (

Ja, laat ik daar voor de gezelligheid nog even over uitglijden. Iedereen weet hoe intuïtie voelt. Als ik een mailtje krijg over een exclusieve Europese show van de Voices, dan koop ik intuïtief 2 kaartjes. Afstanden zeggen me niet zo veel. Op en neer naar Oslo doe je met 300 liter benzine, 2 dozijn Luikse wafels en een zak cashewnoten. Nou had ik de mazzel dat de broer van Stuurman ook grootgrondbezitter van de Voices is, een paar vrije dagen kon regelen én een comfi lease-bak heeft met een berg gratis privé kilometers. Zo gezegd zo gedaan. En daar stonden we dan in de festival weide met de zon in de rug en een fortuin aan bier in de aanslag. A Salty Salute, Cut-out Witch, Motor away, Smothered in Hugs, ze kwamen “allemaal” voorbij. De Voices laat zien en horen waar het in de essentie om gaat bij moderne rock. Een stukje vakmanschap zelden vertoond dezer dagen. Rock ‘n Roll tot op de filter, als u mij toestaat. Gitarist Mitchel kwam na het optreden nog even naar de barricade om de fans te begroeten. Zichtbaar genietend schudde hij wat handjes, op de foto, een paar sigaretten signeren… the usual. Zo ook bij ons.  We bedankten hem voor de mega show. De vraag of er nog meer Europese shows komen werd niet ontkent. Ik bedankte hem nogmaals voor het optreden en nadrukkelijk voor de inspiratie die ze me al zo lang geven. Ik had alvast een sigaret aangestoken voor op de foto en we omarmde elkaar als echte vrienden. Hij gaf me zelfs nog een kus. Als je de prijzen niet omrekent is Noorwegen een fijn land. )

hoorde ik een onbekend lied. Expecting Brainchild staat op het album dat/wat ik vergeten was te kopen. Hoe stom kan ik zijn. De Voices zijn eigenlijk mijn uitzondering op de regel want ik geef duidelijk de voorkeur aan een moddervet station geluid in een smerig strak jasje. De eerste 8 platen zijn alles behalve dat en toch raakt het mij aan alle kanten. Zo ook deze rocker. Krachtig door eenvoud, zoals we gewend zijn van de Voices.

Gisteren was grammaticaal gezien een visueel snoepje. Ik ben iemand die dan iets moet doen op zo’n dag en ik had me vorige week al voorgenomen iets te gaan ondernemen. Nee, niet het inluiden van het seizoen der gedoogd coma-zuipen maar een soort van… zoektocht naar Eureka. Uiteraard gingen alle plannen in rook op en de tandarts vroeg of dit de reden was om op het spreekuur te komen. Ze prikte met het controle haakje op de plek waar het gaatje zat. “Ja, dat zat eraan te komen”. – Dat dacht ik al. En toch raakte dat korte gesprek  een bepaalde snaar waardoor ik op het idee kwam om Expecting Brainchild een S&M behandeling te geven. En waarom ook niet. Verprutsen is onmogelijk en het resultaat ligt voor het oprapen. Een sixpack koude klets en tig sigaretten later stond Studio Sport uit te dampen op natte fuzz en zoete snoet. Ik heb 69 keer op het sterretje gedrukt (op mijn toetsenbord is dat zoveel als -band loopt- ). Nee, dat was geen toeval. Normaal gesproken toucheer ik dat knopje minstens 1000 keer voor een liedje klaar is maar dit zou een koud kunstje moeten zijn en dat was het ook. Eindelijk weer ‘ns ouderwets alleen dronken geworden en toch de schop van rock gevoeld. Ik ben er nog steeds blauw van.

Verder heb ik weer een piano in huis staan. Daarover later meer.

Advertisements
This entry was posted in Stone & Motion. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s