Meneer van Damme

Hij is de meest excentrieke persoon die ik ken. Op het oud & nieuw feest van 1997 zag ik hem voor het eerst. Nou ja, niet echt want pas een paar weken later werd me verteld dat hij de man was die zich in een zwart-rood leren masker en catsuit door het feestgebruis bewoog.

Meneer van Damme is een rebel in hart en nieren. Een voorvechter en de personificatie van het woord goed. In mijn beleving dan. Op persoonlijk vlak kenden we elkaar oppervlakkig. Hij werkte als verpleger. Ik kende hem als muzikant en DJ. Iemand die veel leer droeg en soms een apart kapsel had. Een gezellig type, dat zag je meteen. Hij had Abraham al gezien maar omringde zich met de generatie daar onder. Zo blijf je jong. Dat heb ik van Meneer van Damme geleerd.

Mijn eerste vinyl van Jimi Hendrix kreeg ik van Meneer van Damme. We besloten een drum&bass versie te gaan maken het nummer Machine Gun. Het is er nooit van gekomen. We zagen elkaar 2 of 3 keer per jaar op de grotere feesten of toevallig in de Aldi. Altijd even bijpraten over de nieuwe ontwikkelingen op muzikaal gebied. Dit keer stond hij op krukken bij de brood afdeling. Een rolstoel zat eraan te komen. Hij had zich inmiddels een stuk of 10 gezichtspiercings laten aanmeten. De allergrootste varianten. Stond hem goed.

Anderhalf jaar geleden zouden we plaatjes gaan draaien voor een Breda’s café terras. Het regende dus het werd afgelast maar we zouden toch wat gaan drinken. In de verte zwelde een stofwolk op en hoorde ik rubber over het wegdek schuren. Het was meneer van Damme in zijn rolstoel. “Kom je niet onder de luifel staan?” – “Nee, ik sta hier prima”. Hij had last van een chronische oogontsteking en dat frustreerde hem. Afgelopen zomer liet Meneer van Damme zijn nieuwe kunstoog zien. Hij was er trots op.

Een SMS op 1 januari j.l.:

Gelukkig Nieuwjaar en de beste wensen voor 2012! Groetjes van Emiel

GELUKKIG NIEUWJAAR LIG AL VANAF KERST IN HET ZIEKENHUIS IN DEN BOSCH. XX

Meneer van Damme sms’te altijd in kapitalen.

Kamer 46. Hier moet het zijn. Nog voor ik hem op bed zag liggen: Ewaldjuuhh!!!…. …. ….Meneer van Damme lag met zijn ogen dicht tussen een constructie van rustgevend piepende kastjes met de bijbehorende slangetjes en zakken vloeistof. Dan wordt het even stil van binnen. “Zeg Ewald, ik weet eigenlijk niet of je slaapt of dat je me kunt horen”. Na een kwartiertje kwam een zuster de kamer binnen.  “Meneer van Damme wordt eens wakker. Kijk, u heeft bezoek en hier heb ik uw paracetamol zetpil”.

Ewald was Meneer van Damme geworden. Na de laatste operaties was het fifty-fifty geworden. Hij ging op z’n zij liggen en vertelde over de afgelopen twee weken. Hij had het vuurwerk niet kunnen zien. Ik zag hem voor het eerst huilen. De volgende dag kreeg hij te horen dat de morfinepomp kon worden aangesloten.

Afscheid nemen is moeilijk. Zeker als het definitief is.

Doe je de groeten aan Jimi Hendrix?

– Ja, dat zal ik doen.

We lachen allebei even.

Bedankt…

– Jij ook man.

Ewald van Damme    24 april 1956  –  16 januari 2012

http://ewaldvandamme.dyndns.org/

Advertisements
This entry was posted in Korte verhalen, Puzzelen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s