Perry me

Wat een bruisende avond met Lee Perry moest worden, werd een bruisende avond zonder Lee Perry maar wel eentje met de wangen bol van welbehagen. Als het mijn eerste keer Perry zou zijn, dan was ik waarschijnlijk chagrijnig geworden. Gelukkig waren de Bredase breddas en sistas in opperste staat van gelukzaligheid.

Zijn band The Robotics begon aan het voorprogramma en The Mad Professor stond achter de mengtafel voor de dub effecten. Een heerlijke combinatie die mijn uitgedroogde reggaesprieten weer gevoelig maakten. Tegenwoordig zit ik een rock´n roll treintje maar ik was een echte reggae liefhebber. Vooral van Lee Perry. Zijn muziek hoorde ik voor het eerste in een coffeeshop (waar anders). Ik was meteen verliefd en al snel confisqueerde hij een rijtje in mijn cd-ladenkast naast The Beach Boys, Elvis en de Voices.

De geruchten dat Perry nog niet in Breda was gonsden door de zaal. The Robotics gingen het podium af voor vijf minuten pauze. Een half uur later stapte een medewerker van Mezz het podium op om te verkondigen dat Lee Perry onvindbaar was. Hij zou ruzie hebben met zijn vrouw en momenteel in Amsterdam of in Rotterdam verblijven. De beste man doet wel eens raar, maar in dit geval was er volgens mij sprake van natuurlijke overmacht. De avond voor Valentijnsdag zijn veel mannen zenuwachtig want misschien ligt er de volgende ochtend een concurrent op de deurmat. Ik heb daar begrip voor. Tevens betreft het Lee Perry. Zijn credits gaan tot de zon en dan kun je je dit soort acties veroorloven. Het leek alsof iedereen daar begrip voor had. De zaal stroomde niet leeg en we deinden met z´n alle op de nummers van The Mad Professor. De Koning van Breda (zoals we hem graag noemen) was er natuurlijk ook. Als hij een microfoon ziet wordt ie geil. Daar schaamt hij zich niet voor. Spoedig stond hij zijn marktwaarde te verhogen naast The Mad Professor. De Koning van Breda kan erg goed zingen en dat viel de fotografen van de locale pers ook op. Hij stond de glunderen naast zijn favoriete producer en het akkefietje met Perry verdween als het bier in een glas bier.

Het roken in de regen was ook gezellig. We liepen zelfs een keer in polonaise naar buiten. De Brabantse humor slingerde ons van links naar rechts. Als doorgewinterde voetbal hooligans werd de naam van Whitney Houston gescandeerd. (armen omhoog, iets gespreid) Wiiiitnie Joestun (klap klap…klap Klap klap klap). Niemand protesteerde en we lagen bijna te rollen op de grond. Ik kon het niet laten om Celine Dion alvast in de voorbereiding te gooien. Ik hou van Brabant.

Nadat het meisje van de garderobe onze bierwalm van haar bril had geveegd, vroeg de uitsmijter of we echt de hele avond buiten hadden gerookt. Op een avond als deze zou hij daar namelijk niet zo moeilijk over doen. Nou, dan weten we dat voor de volgende keer… Houdoe en bedaankt, en dagge bedaankt zet da witte!

Eind goed, al goed. Hieronder een verslag van mijn laatste concert van Lee Perry.

Lee Perry, 28 november 2009, Stilburg 013

Inmiddels is hij de 70 gepasseerd maar vanavond laat hij wederom zien dat leeftijd een relatief begrip is als je Lee Perry heet.  Als een jong vogeltje huppelt hij over het podium onder begeleiding van zijn band The White Belly Rats. Met zijn bijzondere charisma tovert hij een glimlach op onze gezichten. Zijn bling-bling outfit fonkelt in de spotlights. Zijn subtiele bewegingen maken hem knuffelbaar en de vertederende stem waarmee hij zingt en spreekt houdt eenieders aandacht er volledig bij. Wat een prachtige kerel.

Door de jaren heen heeft Lee Perry het stempel “mafkees” mee gekregen. Als je een paar filmpjes op Youtube bekijkt, kun je je hier waarschijnlijk wel iets bij voorstellen. Toch kan ik het daar niet helemaal mee eens zijn. Het lijkt meer op een stand-up comedy show die wellicht een beetje verweven is met zijn persoonlijkheid. Hij laat het aan een ander om te beoordelen of zijn uitspraken serieus of grappig bedoeld zijn. De zelfverzekerdheid waarmee hij op het podium staat bewijst dat hijzelf in ieder geval niet twijfelt.

Gelachen werd er genoeg. Tussen de nummers door werden we vermaakt door gevatte pleidooien. Eén daarvan was het te verwachten statement rondom de theorie: “Jesus is a black man”. Tja, het zal wel… waarom niet. Een andere was het volgende: “What is Israel? Israel is nothing and why is that? Because it is not Israel, it is IsREAL. “. En of we het aub nog even integraal met hem willen meespellen zodat we het morgen ook nog weten I.S.R.E.A.L. Dat je ’t maar weet. Hij had ook nog zoiets met het woord business maar daar raakte hij zelf ook de draad even kwijt.

Vooral de muziek uit begintijd van Lee Perry met The Upsetters is mijn favoriet. Het typerende geluid van toen kwam vanavond niet naar boven ondanks dat The White Belly Rats een uitstekende band is. Maar je proeft de sfeer als er een paar hitjes van toen worden gespeeld. Ondanks dat er niet meer dan 200 toeschouwers zijn, is de sfeer uitstekend te noemen. Voordeel van zo’n lege zaal is dat je even naar voor kunt lopen om een foto te maken en de beste man een hand kunt geven. Hij maakt veel contact met het publiek en dat is mooi om te zien. Iemand geeft hem een briefje dat hij met de woorden “Don’t worry, I will keep this close to my heart” in de linker binnenzak van zijn colbert steekt. Met zijn sprekende oogjes en snoezige mondje lacht hij me toe en schudt mijn uitgestoken hand.

Advertisements
This entry was posted in Puzzelen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s