De afstand tot Jan

Een mooie naam. Jan de Bouvries, Jan Kooiman, Jan Terlouw. De mooiste is natuurlijk Jan Jansen. Onze over buurman heette Jan Jansen. Zijn zoon noemde hij ook Jan. Die werd een keer met zijn MT aangehouden door de snorren. Hij was zijn papieren vergeten. Toen hij zijn naam zei geloofde ze hem niet en moest ie mee naar het bureau. Dan heb je gewoon ff pech.

De marketingstrategie van de muziekschool verderop in de straat is wonderbaarlijk te noemen. Eens per maand ontvang ik een uitnodiging voor een optreden van een gelegenheidsensemble uit de klassieke hoek. De ene keer is het een kwartetje met die Bulgaarse cellist. Hoe heet ie ook al weer? Dan weer een kwintetje met die gerenommeerde sopraan uit Berlijn. Ik kan er even niet op komen.

Klassieke muziek staat bij mij gepland voor de tijd dat ik pappig en belegen naar Discovery kijk en  stukjes appel tussen de tralies van de kanariekooi frot. (of wurm…kan ook. Frotten vind ik gewoon een leuk werkwoord, net als plempen). Vroeger werd ik dood gegooid met klassieke shit. Het kan heel mooi zijn. Ik heb goede herinneringen aan de Bolero. Als ik alleen thuis was draaide ik die plaat stiekem met de stereo op standje volle bak. En dan niet zachter zetten als de climax nadert. Dat was best een beetje eng, maar wel heel spannend en kicken. Op tv zag je de dirigent als een wilde te keer gaan. Keihard werken om het hele peloton draaiende te houden. Soms bleven er een paar haren aan zijn voorhoofd plakken.

De Nieuwjaarsborrel op de muziekschool zou muzikaal omlijst worden door een strijkers kwartet van Nederlandse bodem. Met die ene alt violist, u kent hem wel. Op de uitnodiging stond: gratis drankje. Wie ben ik om dat te weigeren.

En jawel, de hele tent stond vol mensen van om en nabij de AOW leeftijd. De half-om-halfzachte dresscode had ik blijkbaar over het hoofd gezien.  Mijn stoel was gereserveerd en mijn achternaam correct gespeld. Een echtpaar van de VUT vereniging kwam naast me zitten.

“Goedemiddag mevrouw, meneer”.

Ze hadden de half-om-halfzachte dresscode behoorlijk serieus genomen. De vrouw in een mooie, te ruim vallende jurk. De man traditioneel in pak met oldschool geitenwollen sokken (dat is de variant zonder elastiek).

“Bent u ook zo benieuwd naar deze uitvoering?” vroeg ik de vrouw.

“Ja, reuze benieuwd. De cellist schijnt bijzonder getalenteerd te zijn.”

“Hij heeft een hele verfijnde techniek in zijn spel, heb ik me laten vertellen”. Ik vond dat best goed klinken. De vrouw doopte mij tot semi-connaisseur van het genre door instemmend te knikken.

“Oh, daar komen ze aan”.

Het publiek applaudisseerde rustig maar vol verwachting. De vrouw naast me ging nog eens goed rechtop zitten en sloot haar vingers ineen om deze over haar knie te leggen. De man deed zijn bril af en vouwde zijn armen in elkaar. Nog voor er een noot was gespeeld trokken ze allebei zo’n tevreden gezicht zoals eigenlijk alleen Jehova’s dat kunnen.

Na 20 minuten had ik er al schijt genoeg van. Ik vind het heel knap, echt waar. De techniek, de tempowisselingen, de dynamiek die in elkaar overvloeit. De geluidsgolven zijn compleet anders dan die van moderne muziek en dat voelt heel verfrissend. Toch had ik het gevoel alsof Andre Rieu ieder moment uit de vleugel tevoorschijn kon komen. Dit geneuk op de vierkante decimeter is niet mijn ding. Nog niet.

Maar gisteren kreeg ik een uitnodiging voor een concert van een wel heel bijzonder muzikant. De langharige tegenpool van Wibi Soejardi… Oow…maai…kadh…

Photobucket

Is het echt waar? Jazeker, het is de werkelijkheid in Stilburg. De enige echte Jan madderfakking Vayne speelt bij mij om de hoek. Een buitenkansje voor de steen die er ligt, en die je opraapt om er de afstand tot Jan mee aan te duiden. Om de pret nog groter te maken mag ik zelfs een introducée meenemen. Ik sta als eerste voor de deur en vecht me desnoods naar een plek op de voorste rij. Door het vuur zal ik gaan, voor Jan.

Toen ik nog geen stoppelbaard had kon ik vakkundig natte scheten simuleren door lucht tussen mijn handen en wangen te persen. Boeren kan ik wel op commando. Als ie de pauze heeft aangekondigd kunnen we toeslaan. We lopen naar hem toe, jij geeft een hand en ik frot een bos onbewerkte rozen in zijn haar. Vervolgens knijp jij een flacon Head & Shoulders leeg in z’n kraag en strooi ik een handje Brinta over z’n schouders. “En dagge bedaankt zet da witte eej! Haaidiew! Als klap op de lawinepijl hossen we in polonaise de tent uit. We zingen Ademnood van Linda, Roos & Jessica in koor. (die polonaise hoeft niet hoor, als u daar niks om geeft).

Dit is natuurlijk allemaal gekheid op een stokje. Het zou niet gepast zijn. Gewoon netjes stil zitten en met een tevreden blik wachten op de eerste pauze. Misschien komt Jan nog een kop kruiden thee halen. Gewoon tussen de normale mensen. Dan kunnen we vragen welke kleuren hij gebruikt voor die oogverblindende highlights. Ik gok op een abonnement bij Marie van de Ven. Als het van nature is, dan vreet ik mijn piano op. Beloofd!

Ik snak naar het moment dat Jan zijn ogen sluiten en ronddraaiende bewegingen gaat maken op zijn pianokruk. Alsof hij in vervoering is.

Jan Vayne. De man van de Unox reclame.

Advertisements
This entry was posted in Puzzelen. Bookmark the permalink.

2 Responses to De afstand tot Jan

  1. Het werkt blijkbaar hetzelfde als bij muziek maken. Als het in beschonken toestand niet boeit, dan is het niet goed genoeg. Mr Vayne is inderdaad niet het meest boeiende onderwerp, toch had die lawinepijl minstens in de vleugel moeten ontploffen. Geen ranzige metaforen en geen moment van schaamteloze zelfspot. Te weinig pikkepraat en natteklets. Gewoon niet scherp. Ik heb niet eens zin meer om naar Jan Vayne te gaan.

    Herschrijven zal ik doen, maar nu eerst een zakje minifriet paprika naar binnen frotten, dan nog ff knallen op dikke vette soul stampers, en dan toetje toe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s