DBSSW

Vandaag keek ik naar een uitzending van De Beste Singer-Songwriter Van Nederland. Programma’s over muziek zijn bijna altijd leuk. Giel Beelen (wie anders) presenteert DBSSW. Onze Giel vindt alles goed en dat is wel zo handig als je hoge kijkcijfers wilt scoren. Onze Giel is eigenlijk de Mart Smeets van de muziek maar dat weet ie zelf nog niet. Het plukje haar dat volgens het grachtengordel-principe aan de buitenkant van zijn bril is geplakt levert het bewijs.

De wet van de muzikale carrière schrijft voor dat je geen kritiek mag uiten op collega muzikanten. Dat ga ik dus ook niet doen. Eigenlijk maakt het niet uit want Ferry Rosenboom heeft mijn vriendschapsverzoek op facebook nog steeds niet geaccepteerd. Zonder Ferry in je vriendenlijstje ben je als muzikant veroordeeld om te mislukken. Iedereen weet dat. Je kunt het zien aan zijn mosterd sjaaltje en vierkant brilmontuur. Het vriendschapsverzoek staat al minstens een half jaar open. Daar schaam ik me niet voor. Ik maak me zorgen.

Mijn kritiek gaat ergens anders over. Zoals u misschien weet zijn singer-songwriters puur en ongeslepen. Dat is namelijk hun kracht. Vaak zijn ze ongeschoold en tot op het bod gepassioneerd omdat ze iets voelen wat uitgepoept moet worden. Zoals het is en niet zoals het moet zijn. Dat maakt een singer-songwriter zo bijzonder om naar te luisteren. Geen kunstjes en geen maniertjes. Het mag vals en dissonant zijn. De artiest heeft op zijn of haar zolderkamer bepaald welke klanken het gevoel van dat moment het beste vertolken. En daar maakt DBSSW, naar mijn uiterst subjectieve mening, een grote fout. Workshops, zangles, advies van gerenommeerde muzikanten. Alle invloed van buitenaf breekt het pure karakter van de singer-songwriter af. Diaree wordt tot harde kak gemaakt door een programma als DBSSW.
De juryleden geven de meest uiteenlopende adviezen over hoe het zou moeten zijn. Leo Blokhuis moet het van zijn status hebben. Miss Montreal doet het overduidelijk met onze Giel. Tim Knol komt niet veel verder. Nou vind ik ons Timmeke echt een hele lieve knul en we zouden waarschijnlijk een gezellige avond aan de toog hebben maar kom op zeg, die gast heeft het dons nog op z’n ballen staan.

Maar… de laatste uitzending met Wouter Hamel in de jury stelde mijn waardering in positieve zin bij. De zeven muzikanten kregen de opdracht om met de band van ons Timmeke een lied te spelen. Er werd een korte sfeer impressie gemaakt van de repetities. De laatste muzikant wilde het anders dan de band voor ogen had en schoof zijn mening niet onder stoelen of banken. Onze Giel gaf daar natuurlijk commentaar op want zijn muzikale vriendjes werden gestuurd door de “onervaren” singer-songwriter. Wouter Hamel stak de betreffende artiest een hart onder de riem met de volgende woorden:

“Wij zijn kunstenaars. Wij willen het precies zoals wij het in ons hoofd hebben”.

Hulde! Hoeree! Een buiging met gejuich. Nu snap ik waarom Wouter Hamel meer in het buitenland speelt dan in Nederland.

Het is wel een mooi programma. Vooral de ontelbare shots van de muzikant met zo’n fijne lensflare. Sinds ik fan ben van Adobe Première kijk ik met andere ogen naar programma’s waardoor ik het vakmanschap ben gaan waarderen. Door Adobe Première weet ik ook dat het snijshot met de dubbele lensflare van kunstmatige kwaliteit is. Dat vind ik een beetje jammer. De economische crisis laat overal sporen achter.

Natuurlijk kiezen de muzikanten er zelf voor om aan de wedstrijd mee te doen. Dat is begrijpelijk als je geld nodig hebt om je zorgvuldig verwaarloosde gebit een opknapbeurt te geven. Ik ben al honderd jaar van plan om bij tante Toos op zangles te gaan maar meedoen aan een wedstrijd heb ik duizend jaar geleden al afgezworen. Het is een goede zaak dat de publieke omroep op deze manier aandacht vraagt voor muziek van eigen bodem. Dat wel. Maar mijn voorkeur gaat uit naar onvervalste spetterpoep in plaats van onder hoge druk gevormde keutels.

Ik ben fan van Mevrouw Tamara want zij is iemand. Ze speelt geen poppenkast. Ze wordt bijvoorbeeld verlegen bij een foutje in haar gitaarspel. Ze schrijft aparte liedjes met teksten die me aan het denken zetten en ze heeft boven alles en iedereen, jawel, een eigen geluid.

Ferry, alsjeblieft. I need you man.

Advertisements
This entry was posted in Puzzelen, Stone & Motion. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s