Ferry en de bruine arm

Ik had schrijver moeten worden. De literaire wereld is een stuk eerlijker, dat vermoeden heb ik althans. Schrijven is ook heel tof. De hele dag shagrochels wegslikken met lauwe koffie, Buggles volspuiten met Zaanse mazjenais en een vitaminepil toe. Zo’n pil met frambozensmaak die je kunt kauwen.
Schrijvers kunnen, in tegenstelling tot muzikanten, makkelijk een hoofdstuk wijden aan, laat ik eens wat noemen, een kutje bijvoorbeeld. In detail verwoorden hoe het sap verenigt met het tuf. Hoe ze de punt van het laken lostrekt en de kussensloop tussen haar tanden neemt en iets zegt in de trant van:
‘Mmmmeuk me. Affebief, meuk me!’
‘Wat zeg je, schatje?’
‘Meuk me, goffedonge!!!’

Nee, geen framboos. Dat is te makkelijk. Een verse lading kwaliteitsmaderijnen uit Spanje. Een natuurlijk gerijpte vrucht met een dunne schil die de zachtheid van het vlees verraadt. De dunne schil symboliseert het kantje slipje, doordrenkt met kutgeil dat uit het sneetje komt sijpelen. Dat begrijpt u toch wel? Zo’n boek wil ik ook schrijven maar ik kom niet verder dan een carnavalslied over een man met grijs gewassen witte sokken zonder elastiek en zijn uitgedoofde vrouw op Crocs die ze ook in het openbaar draagt.

Liedjes schrijven is kei gaaf. Het wereldje er omheen is ranzig. De niet-muzikanten bedoel ik hiermee. Het is een wereldje waar je met vuistgeneukte visitekaartjes moet strooien om op te vallen. Waar je eerst een bruine arm bij Ferry Rozenbottel moet halen voordat je het woord carrière mag uitspreken.
De muziekindustrie speelt met het sentiment van muzikanten. Het liefst de maagdelijke variant met een onrealistisch verwachtingspatroon. De muziekindustrie teert grotendeels op muzikanten die denken dat ze het systeem (de wiskunde) kunnen omzeilen door Ferry te penetreren met een vuist. Hij heeft namelijk een netwerk van bruine armen waardoor de grootste meuk overal de hemel in wordt geprezen en geschreven, en dat is handig bij het schrijven van liedjes.
Ik ben ook maagd geweest. Overtuigd van succes met slappe muziek. Inmiddels weet ik dat slechts een heel klein percentage van alle muzikanten deze droom kan naleven. Zeker in Nederland is het vrij ambitieus om te denken dat je drie jaar kan teren op een goed album en een minuutje bij DWDD.

De muziekindustrie is in staat van ontbinding. De zeepbel knapte toen de CDR werd uitgevonden en verdampte bij de toenemende populariteit van het downloaden. Sinds de komst van sociale media doen artiesten hun promotie bijna helemaal zelf, en door laagdrempelige software kunnen heel veel muzikanten op eigen kracht een fatsoenlijk klinkend eindproduct maken. Eigenlijk is het overal hetzelfde. De huizenmarkt bubbel werd werd net als de bubbel in muziekindustrie doorzien en doorbroken. Twintig jaar geleden kostte een album 40 gulden en dat is nog steeds zo.

Atze de Vrieze heeft net als Ferry mijn vriendschapsverzoek op facebook niet geaccepteerd. Dat is begrijpelijk omdat hij naast een bruine arm, ook een enorm anushol heeft. Mensen met een enorm anushol beschouwen alleen de bruine arm als een vriend. Ik heb hem wel op Twitter gevolgd, totdat hij de werkwijze van de PVV begon te nuanceren. Toen heb ik hem net zo lang gebasht tot hij mij blokkeerde. Daar ben ik nog steeds trots op.

Tellica komt met een nieuw album. Ze hebben hun platenmaatschappij ontslagen en gaan alles in eigen beheer doen. Dat stemt mij vrolijk.

Advertisements
This entry was posted in Puzzelen. Bookmark the permalink.

One Response to Ferry en de bruine arm

  1. Atze de Vrieze heeft inmiddels mijn vriendschapsverzoek op facebook geaccepteerd. Er is nog hoop.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s