Druppels op de sofa

“Wat vind je eigenlijk van m’n zus?”, vroeg Alex in de auto op de terugweg naar huis.
“Hoe bedoel je?” Ilse bleef door het beregende zijraam naar buiten kijken.
“Nou, gewoon… of jullie het een beetje kunnen vinden met z’n twee. Je weet wel, vrouwen onder elkaar en zo.”
“Oh, jawor. Ik vind haar heel aardig. Ze vroeg nog of ik een keer meeging shoppen met haar vriendinnenclubje.”
“Maar jij houdt toch helemaal niet van shoppen?”
“Daar gaat het niet om, Alex. Het gaat om het gebaar.”
“Ja, precies. Jullie zijn gewoon al hele goede vriendinnen. Het is mooi om te zien hoe twee mensen die zo verschillend zijn tóch een hechte band kunnen opbouwen”, en hij tikte twee keer op haar knie.
Ilse zag hoe de kleine regendruppels samensmolten en een spoor van water achterlieten op het zijraam van zijn leaseauto.

Twee maanden geleden parkeerde Alex zijn gloednieuwe bolide vol trots voor de deur. Hij toeterde een paar keer om Ilse naar buiten te lokken.
“Kijk eens wat een enorme bak. Je weet nooit hoe de zaken er over een paar jaar voor staan, hè schatje”, zei Alex toen hij de achterklep opengooide om de royale kofferinhoud te demonstreren. Ilse had geen zin om dat toekomstperspectief de kop in te drukken en zweeg. Voorlopig althans.
“Ik heb een stationwagon gevráágd en ik heb ‘m potdomme nog gekrégen ook. Yesss!”
Hij balde er een vuist bij. Alex was in zijn nopjes.
Gelukkig voor Ilse kwam de buurman al snel naar buiten gesloft voor een inspectie. De motorklep ging open en de verschillende onderdelen werden stuk voor stuk aangewezen met een uitgestoken pink. Alex vertelde gedetailleerd over de moderne technieken van zijn nieuwe troost. De buurman knikte vakkundig en zei van “ja…ja…mooi spul tegenwoordig”, in de hoop dat Alex niet doorhad dat hij er geen hol van begreep.

“Schat, hoor jij iets raars in het motorgeluid?”
“Nee, jij wel dan?”
“Ik ga morgen even terug naar de garage want volgens mij zit er iets niet goed. En je weet dat ik een neusje heb voor dingen die niet goed zitten. Hè schatje?” Alex lachte eventjes maar het was geen grapje. Dat wist hij alleen zelf nog niet.
De hele terugweg bleef het regenen. Ilse luisterde naar de cd met barokmuziek die Alex van zijn moeder had geleend. “Kind, ik ga jou een keer wegwijs maken in de barok. Je zult het prachtig vinden.”. Dat heeft ze gezegd toen Ilse voor het eerst meeging naar de ouders van Alex.

(Ilse heeft een ontzettende schijthekel aan haar schoonmoeder, maar dat heeft u niet van mij)

“Zullen we bij de volgende pomp even stoppen voor wat lekkers en een sigaretje”, vroeg Ilse na een stilte van bekant 40 kilometer.
“We zijn er bijna. Je kunt toch nog wel even wachten?”
Eigenlijk wilde Ilse zeggen dat ze ook moest plassen. Dat had ze kunnen doen want het werkt namelijk altijd, maar ze deed het niet. Ze had geen zin in gedoe en gezeik. Ze wilde vanavond gewoon nog even lekker neuken op de bank.
“Ja, dat is waar. Ik moet niet zo zeuren.”

“Hey, ik weet wat leuks”, zei Alex plots. “Zullen we naar de McDrive gaan?”
“Ja! Leuk! Ik hoef alleen maar twee hamburgers. Dan neem ik thuis nog een paar tosti’s en die halve bak chocolade ijs”, zei Ilse quasi enthousiast.
“Leuk! Wat hebben we het toch goed samen, hè schatje.” Deze keer tikte hij drie maal op haar knie.
“Ja, we hebben het leuk samen.”
Alex wil dolgraag met haar trouwen. Die kinderen komen nog wel, zegt hij altijd tegen zijn moeder.

Na het eten ging Ilse uitgebreid in bad. Dat doet ze bijna altijd op zondagavond als hij naar Studio Voetbal kijkt. Als ze helemaal rozig de badkamer uitkomt, schiet ze naakt in haar badjas om samen met Alex nog even naar tv te kijken voor ze gaan slapen. Meestal een herhaling van het een of ’t ander.
Vorige week ging ze ook weer lekker dicht tegen hem hangen. Ze schonk nog een appelsapje voor hem in. Hij kreeg een knuffel en een kus zodat haar maagdelijke frisheid over zijn lichaam werd uitgestrooid. Nadat Alex zijn lege glas op de salontafel had gezet ging Ilse op haar knieën staan en deed haar bovenbenen iets uit elkaar. Ze gooide haar tieten naar voren en trok als een potloodventer haar badjas open. Ze zei niks, bleef hem aankijken en vroeg nog net niet of ze alsjeblieft even op zijn pik mocht zitten. Het scheelde niks.

Alex begon te lachen. Hij keek haar recht in de ogen en zag niet dat haar kutgeil nagenoeg op de sofa druppelde. Waarschijnlijk had hij haar met een slappe lul nog klaar kunnen neuken, maar Alex schudde zijn hoofd en vroeg of ze nog iets te drinken wilde.

Wil jij nog wat drinken? Ik ga alvast naar bed.”
“Kun je die fles rood voor me opentrekken? Daar heb ik nou wel zin in.”
“Ga je nu nog wijn drinken? Jij moet morgen toch ook gewoon werken?”
“Ja, nou en?” Ilse hield haar blik op het beeldscherm.
“Ja, nee, ik zeg het alleen maar even.”

“Is er iets of zo?”, vroeg Alex vanuit de keuken.
“Lieverd, er is niks aan de hand. Ik ben gewoon in een gekke bui. Je kent me toch.”
“Ik ken jou inderdaad als geen ander. Nou, dan zie ik je morgenavond wel weer… Weltrusten gekkie.” Hij gaf haar een kusje. Toen Alex de trap op slenterde liet hij een scheet. Ilse kon het duidelijk horen.

Deze zondagavond had Ilse haar missie zorgvuldig uitgedokterd tijdens het badderen. Ook al zou hij in eerste instantie tegenspartelen, dan nog had ze alle denkbare scenario’s nagelopen en de valkuilen afgedekt met camouflerende zinsneden.
Ilse kwam met kleine pasjes de huiskamer binnen en ze plakte zich meteen tegen Alex aan. Haar huid dampte nog helemaal van de hoge temperatuur in de badkamer. Alex haalde zijn neus op om te laten merken dat de geur van het lavendel badzout was binnengedrongen in zijn reukorganen. De afstandsbediening bewoog zenuwachtig in zijn hand. Zappen had geen zin meer.
Ilse schoof haar knie langzaam tegen het dijbeen van Alex omhoog. De knoop in de ceintuur van haar badjas lied vanzelf los, precies zoals gepland. Met haar rechterhand wreef ze eerst over haar buik om wat zweet op te nemen. Langzaam daalde haar hand in de richting van haar poes om met dezelfde beweging de badjas te ontsluiten zodat haar borsten in zijn ooghoeken tevoorschijn zouden komen.
“Wat doe je nou?”, vroeg Alex verbaasd.
“Gewoon, ik ben mezelf even aan het temperaturen, dokter”, zei Ilse zachtjes en ze keek hem aan met iets toegeknepen ogen en een stout lachje. Ze had een kant slipje aangetrokken om te voorkomen dat Alex zou schrikken van de turbulente handbeweging.
Ze ging op zijn bovenbeen zitten en drukte haar bovenlijf tegen zijn borstkas. Haar linkerhand pakte zijn achterhoofd en met de andere bleef ze het kolkende water over de geopende sluisdeuren van haar deltawerkje knoeien.
Ilse begon hem te zoenen en fluisterde zo geil als ze kon:
“Ik wil dat je me neukt.”
“Ja maar, het is al bijna half elf en je weet dat ik morgen voor de spits weg moet zijn”, zei Alex bijna snauwend.
“Het hoeft ook geen kwartier te duren, geile beer van me.”

(Ilse heeft wilskracht, zoals u merkt)

“Echt, Ilse. Alsjeblief, ik moet morgen scherp zijn en dat weet je donders goed.”
“Daarom juist…”, en ze maakte het bovenste knoopje van zijn shirt open.
Op dat moment duwde Alex haar met twee handen terug in de leuning van de sofa en direct daarna stond hij op en zei een verheven stem:
“Nee is nee, Ilse.”

Ze had getwijfeld tijdens hun eerste afspraakje, toen ze hem vroeg naar zijn vrouwelijke kant. “Ik lijk inderdaad veel meer op m’n moeder dan op m’n vader”, had hij geantwoord maar dat bedoelde ze eigenlijk niet. Tijdens carnaval wilde hij als Dolly Parton verkleed gaan. Op het laatste moment besloot hij toch om de Ruud Gullit pruik van 1988 nog maar een keer in de herhaling te gooien. Ilse moest beloven dat ze het plan met de twee ballonnen nooit ter sprake zou brengen in het bij zijn van anderen.

Ilse bleef alleen achter op de sofa. Ze heeft daar misschien wel een uur bewegingsloos zitten prakkiseren. Eigenlijk wilde ze daar in slaap vallen maar het lukte niet. Haar voeten waren koud geworden.
Het licht van de tv weerspiegelde in het glinsteren van haar ogen. De documentaire over de watersnoodramp zag ze niet eens. Een boerin uit Zeeuws Vlaanderen vertelde dat de meeste mensen nog lagen te slapen toen de zuidwester storm aan de dijken begon te knagen. In de haven sloeg het zoute water over de vloedplanken toen Ilse uiteindelijk met haar ogen knipperde.

Elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen berust op toeval.
Advertisements
This entry was posted in Korte verhalen, Puzzelen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s