Fuck de politie

Van de relletjes in Cairo naar de relletjes in het voetbalstadion.
Voor het eerst ging er een nachtje ijs over een schrijfsel alvorens het op deze blog te plempen. “Het laat wel zien dat je enthousiast bent, maar die taalfouten…”, zei een lezer laatst. Dusssss, een nachtje ijs erover.

En dan zit je de volgende dag achter je laptop, en dan lees je ondertussen(neus en lippen haha) over de voetbalscheids die in coma werd geslagen, en dat die scheids inmiddels is overleden aan zijn verwondingen. En dat dat best wel ernstig is.

De titel is veranderd (en duizend taalfouten lichter gemaakt), verder  niks.

Voetbal is wraak

Er zijn van die dagen dat nieuw inzicht via de grootst mogelijke omwegen geopenbaard wordt. Het overkwam mij naar aanleiding van een artikel in Vice Magazine: een reportage van Ester Meerman over de relletjes in Cairo, waar zij fotografeerde met gevaar voor eigen leven. Waar ze het doel, de functie en de cirkel van geweld in kaart bracht.

De volgende alinea gaf te denken:

Ik vraag aan Khaled waarom ze hier zijn. “Fuck de politie,” antwoordt hij in het Engels. Maar Khaled kan als eerste wel uitleggen waarom. Een van zijn vrienden is omgekomen tijdens de vorige rellen op Mohammed Mahmoud, een ander bij het drama in het voetbalstadion in Port Said. “Ik ben hier om ze te wreken.” Het is een scenario dat voor veel van de jonge relschoppers geldt. “Hij verloor zijn beste vriend. Zijn broer werd in elkaar geslagen door de politie en gearresteerd, en zijn familie wist maandenlang niet waar hij was,” legt Khaled uit terwijl hij om zich heen wijst. “Wat wil je dat er politiek gezien gebeurt?”, vraag ik hem. Hij haalt zijn schouders op. “Of Mubarak er nou zit of Morsi, onze vrienden zijn nog steeds dood.”

Ik was dus in de veronderstelling dat de opgelaaide relletjes in Cairo het gevolg waren van een diepgewortelde onvrede jegens het regiem.
Bij ons in het westen wordt niet met stenen gegooid naar het regiem. Bij ons is alles namelijk best wel goed geregeld. Wij demonstreren met spandoeken en schreeuwen de longen uit ons lijf als het ons niet bevalt.

Soms is er een reden waarom ook bij ons, in de westerse beschaving, de stoeptegels worden losgewrikt om de vijand te bestoken met onze frustraties. Het is een regelmatig terugkerend fenomeen en tevens volksvermaak nummero uno: Het is voetbal. Joeghee!

Voetbal is oorlog, dat zeggen de liefhebbers ten minste. Bij winst zijn ze gelukkig en roepen massaal: “We hebben ze te grazen genomen! We hebben ze vernederd!” Bij verlies huilen ze in hun glas bier en schreeuwen ze. “De volgende keer gaan we ze pakken! We slaan ze terug naar hun eigen stad!”
De scheidsrechters en politiemensen incasseren het verdriet. Voetballers zijn slechte verliezers. De zilveren medaille doen ze na de uitreiking meteen weer af. Net als de coach. Voetbalsupporters zijn ook slechte verliezers. Nee, niet allemaal. Gelukkig zijn er meer voetbalfans die huiswaarts keren als het glas en stenen regent, om daar stilletjes in een hoekje te huilen, waar ze naar de fles te grijpen en een echtscheiding overwegen omdat hun partner heeft gezegd: “Het is maar een spelletje.”
De rode kaart was onterecht en de scheidsrechter zou een kogelbrief moeten krijgen voor deze beslissing. Verliezers denken aan de volgende wedstrijd waar ze wraak kunnen nemen op de vijand die niets van doen heeft met de vorige vijand. Pas dan kunnen ze alles vergeten. Ze willen bloed aan de paal voor hetgeen waar zij in geloven. Het maakt niet uit van wie, als het maar bloed is. “Dit is geen spelletje godverdomme. Ik hou van mijn club. Ik zou zelfs willen sterven voor mijn club en dat weet je donders goed. Vies kutwijf! Met je lelijke kutkop.”

Iedereen kan sterven voor de oorlog. Het namelijk vrij eenvoudig. Recht staan, borst naar voor, kin omhoog en hopen dat het snel en pijnloos zal zijn. Sterven voor de vrijheid van de volgende generatie kan iedereen. De volgende generatie zal de wraak van de verslagen vijand incasseren maar ja, dat zal je een worst wezen omdat je toch al dood bent.

De Duisters werd verslagen, onderdrukt en vernedert. Ze kwamen terug als nazi’s en namen wraak op de vijand. De vijand wist te overleven en kreeg daarvoor een land.
De vijand nam wraak op de vijand.
De vijand werd verslagen, onderdrukt en vernedert.
De vijand wist te overleven.
De vijand nam wraak op de vijand.
De vijand werd vernedert.
De vijand zal overleven en wraak nemen.
Altijd.

Sterven voor de oorlog is vragen om problemen. Ester Meermans heeft dat bewezen in Caïro.
Ik zou alleen maar kunnen sterven voor de liefde, omdat de liefde geen wraak zal nemen. Als ik ooit moet kiezen, dan blijft zij leven.

Een laatste kus als de reddingsboot in het water zakt. Je kijkt omhoog en ik naar beneden. We zwaaien naar elkaar tot alles weg is. Tot er echt niets meer klinkt. *

Een spelletje 5 tegen 5 is heel gezellig. Zekers. De imaginaire scheidsrechter kiest geen partij en de winnaars krijgen het bier uit de koelbox. De verliezers drinken het bier uit de schaduw met hetzelfde genoegen. Aan de toog proostten ze samen op het gelijk spel, omdat Jeroen (de diepe spits) had toegegeven dat zijn doelpunt buitenspel was.

Ik kijk nooit meer naar een voetbalwedstrijd. Twee vingers met tuf in de lucht.

Ok dan, ik maak één uitzondering: Als ze de finale spelen tegen een ander team dan de Duisters, met Huntelaar in de punt en Van Persie daarachter in een vrije rol. Alleen dan kijk ik naar voetbal en anders niet.
Zo.

* net als in de kutfilm waar Celine Dion dat schijtlied voor zong.

Advertisements
This entry was posted in Puzzelen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s