De halve sinaasappel

Het toilet in iedere willekeurige horecagelegenheid is een plaats waar luikjes worden geopend, in de line-up voor de urinoirs om precies te zijn. Hoe langer de rij pisbakken, hoe meer luikjes geopend kunnen worden, zeg ik altijd.
Zo ook in fictieve situaties,
zeker na lezen van een Brusselmans:

Na binnenkomst in de drukke stortplaats – het wachten op een plekje aan het front, het ontspannen van de blaas, het zuchten, het visualiseren van het mokkel bij de bar, het laatste slokje bier, het nonchalant over de schouder gooien van de lege plastic beker – roep ik:
“Stelling: lelijke tieten bestaan niet!’
Even is het kletteren van urinestralen duidelijk hoorbaar.
“Eens,” zegt er eentje.
De tweede volgt als snel met: “Totaal mee oneens!”
“Memme!!!” roept een feestganger die de gelederen weer sluitend maakt.
Ik kijk naar mijn buurman om een reactie te forceren.
“Ja, weet ik veel,” zegt hij schouderophalend, “ik ben van de billen.’
“Aha,” zeg ik.
“Harde billen,” spreekt hij.
“Lelijke tieten bestaan niet,” zeg ik nogmaals, “lelijke billen daarintegen…”
“Billen zijn een sterk communicatiemiddel,” zegt hij wijs.
“IJzersterk.”
“Je bent een beffer,” stopt hij me toe.
Ik knik zo van: jazekers.
“De halve sinaasappel er ook bij?” vraagt hij.
Ik kijk vooruit,
pauzeer,
tuf tegen de muur en zie hoe het langzaam naar beneden glijdt.

Eén plus één is geen drie, lieve mensen. Eén plus één is geen drie.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s