Politici zijn NIET saai

Van de week kreeg ik een mail van de theater de NWE Vorst, of ik plaatjes wilde draaien tijdens de afterparty van het verkiezingsfeest voor de politici van gemeente Stilburg.
“Het is een gevarieerd publiek,” zei de productieleider van de Nieuwe Vorst, dus ik selecteerde een bonte verzameling platen en cd’s. Voor ieder wat wils, was het devies. Vooral niet te ruig, want politici staan bekend als een rustig volkje.

Bij binnenkomst in de NWE Vorst bestelde ik een Spa-rood, en liep naar buiten om nog een sigaret te roken. Daar ving ik een gesprek op tussen een dame in een roodkleurig mantelpakje en twee jonge knapen:
“Ik heb zoveel energie gekregen van de inzet die jullie de laatste weken hebben getoond,” zei het rode mantelpakje enthousiast.
Even was het stil.
“Jammer dat die inzet zich niet heeft uitbetaald,” zei één van de twee knapen teleurgesteld.
Weer zo’n pijnlijke stilte.
“En toch motiveren jullie mij om over vier jaar nóg harder te knokken voor onze partij,” zei het rode mantelpakje onverminderd enthousiast.

(vanaf hier wordt het een ander verhaal)

Na de laatste speech van de burgemeester zette ik mijn eerst plaat op. Ik begin iedere DJ-set met “Apache” van The Incredible Bongo Band. Het is overwinningsmuziek, en daar hou ik van. Al na de eerste seconden begon de zaal te deinzen, enkele luchtgitaren werden ter hand genomen,
Tweede plaat: “Sex Machine” van James Brown. De gemiddelde feestganger danst daar graag op, leert de ervaring. Een man van respectabele leeftijd klom het podium op en vroeg me of het volume wat harder kon. “Ik kan niet harder, meneer. Het spijt met,” zei ik met een vinger wijzend naar de volumemeters op de mixer. De man schudde zijn hoofd en liep met een wegwerpgebaar van het podium.
Na een halfuurtje waagde ik het er op met “Marina” van Rocco & The Carnations. Een echte party-hit voor de ervaren feestbeesten, misschien te heftig voor politici, dacht ik dus. Dit nummer was het startschot om alle remmen ongegeneerd los te gooien. Wat ik toen heb mogen aanschouwen, dat zal ik nooit, nooit, nooit vergeten.

Onder luid gejuich werd een fust bier naar binnen gerold, het aantal Marokkaanse jongens met buideltasje was niet meer op één hand te tellen, een mosterdsjaal werd gebruikt voor de limbo-dans, een paar vrouwen lieten hun decolleté vollopen met champagne.
Iedere plaat die ik draaide was raak.
Niets was te gek.
Het is nog steeds moeilijk te bevatten.

“Pursuit of the pimpmobile” van Isaac Hayes is, vanwege de lengte van het lied, uitermate geschikt om even naar de wc te rennen voor een plas. Ik neem dan altijd een sigaretje mee om stiekem in een toilet-cabine naar binnen te zuigen.
Voor ik de heren-wc binnenliep hoorde ik een vrouw roepen: “Ik wil alles! Geef me alles wat jullie hebben!” In de wc-ruimte zag ik, tot mijn grote verbazing, het rode mantelpakje van de PvdA op haar knieën zitten, omringd door zes mannen die zichzelf bedienden.
Een man aan de wastafel vroeg of ik ook een lijntje wilde. “Nee, bedankt. Dat is niks voor mij,” zei ik. “Maar het is onversneden,” zei de man verontwaardigt. “Geef mijn portie maar aan Fikkie,” zei ik met een knipoogje en sloot de deur van het toilet-cabine waar ik tijdens het plassen voorzichtig mijn sigaretje aanstak.
“In m’n ogen! In m’n ogen, godverdomme!” hoorde ik het rode mantelpakje roepen.

Een DJ krijgt regelmatig verzoekjes, zo ook gisterennacht. Tegen 03:00 uur kwam een man naar me toe en vroeg:
“Heb je iets van Gorgoroth, of anders iets van Immortal?”
“Sorry, daar heb ik niks van,” antwoordde ik.
“Vials Of Wrath dan?” vroeg de man.
“Het spijt me,” zei ik.
“Death By Distruction ook niet zeker?”
Ik haalde mijn schouders op.
Maar een goed DJ draait in dienst van de gasten, dus met mijn mobieltje zocht ik op youtube naar de artiesten die werden voorgesteld.
Bij de eerste gitaarriff veranderde het toch al uitbundige publiek in massale circle pit, met in het midden een harde kern van genadeloze slam-dancers.
Dit gaat fout, dacht ik. Dit gaat helemaal fout.
Een kwartier later arriveerde de eerste ambulance.

Hoe deze nacht eindigde? Geloof me, dat wilt u niet weten.

Eén ding heb ik geleerd: politici zijn geen saaie mensen. Integendeel.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Politici zijn NIET saai

  1. Nancy dus says:

    Smakelijk om gelachen 🙂 thanks!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s