Tasje voor de muzik(l)ant

De reclame op een plastic boodschappentas vertegenwoordigt een mediawaarde/omzet van gemiddeld 75 eurocent. Reclamedeskundigen komen tot dit bedrag d.m.v. de volgende berekening:
(1 cent per view) X (25 views per gebruik) X (3 gebruiken per tasje) = 75 cent.
Winkeliers genereren deze omzet door plastic tasjes aan te bieden. En tegenwoordig moeten ze daar geld voor vragen. Kortom: het plastic tasje is kei goeie handel.

Vanwaar deze informatie?
In 2002 kocht ik een pc met internet. Myspace was toen nog helemaal hot. Sinds de ontdekking van sociale media, denk ik veelvuldig aan een nieuw verdienmodel voor de verouderde muziekindustrie. Het is een leuke hobby.
Vandaar.

De inspiratie voor mijn nieuwe hobby was niet aan te slepen. Door mijn rechter wijsvinger te bewegen, kon ik de ganse wereld laten luisteren naar mijn muziek. Het was een machtig gevoel, dat geef ik rustig toe.
Sociale media is van onschatbare waarde voor muzikanten, en het mooiste is: Het is voor gratis! Voor noppes! Alsjeblieft! Zo van: ga jij maar lekker omzet genereren voor jezelf!
Ineens konden muzikanten hun promotie zelf gaan regelen. Vanwege het persoonlijke contact met de fans (en de klanten), konden ze dat tien keer beter dan hun manager, uitgever, booker en PR-assistent samen. Deze vier partijen maakten een dansje van geluk. De dalende inkomsten konden worden opgevangen door het gros van de promotieactiviteiten “uit handen te geven”. Marktwerking heeft voor- en nadelen.

Tegenwoordig verdienen multinationals zoals Facebook en Youtube grof geld aan muzikanten. Ze krijgen dit voor elkaar om drie redenen:
1. Ze hebben een groot marktaandeel;
2. Ze ondernemen binnen de mazen van de wet;
3. Ze leveren een goed product (voor gratis).
Muzikanten worden – als ik het een beetje dramatiseer – gedwongen dit product te gebruiken. Op zich is dat prima, de klanten zijn immers van iedereen. Toch deel ik de mening onder muzikanten dat met name deze twee multinationals, onevenredig veel winst maken in vergelijking tot muzikanten, die notabene de omzet genereren.

Mijn nieuwe hobby liep al snel tegen een muur aan. Wat bleek nou: het auteursrecht voor muzikanten is een enorme bitch.
Om deze complexe materie beter te begrijpen, ben ik lid geworden van BAM: Beroepsvereniging voor auteur-muzikanten. Sindsdien ben ik een stuk wijzer geworden op dit gebied.
Zo weet ik nu dat, als het een beetje meezit, er binnen twee jaar nieuwe Europese wetgeving is waarmee grootverdieners als Facebook en Youtube verplicht worden om ietsje meer te betalen voor content met auteursrecht. Als het tegenzit, gaat dat langer duren.

De hamvraag bij het maken van deze nieuwe wet- en regelgeving is:
Hoeveel waarde heeft een view op Youtube voor de muzikant? (neem duizend views, dat rekent wat makkelijker).
Ik voorzie een juridische loopgravenoorlog eer daar een getal aan hangt. Youtube heeft namelijk één hele dikke troef in handen: Zij genereren omzet voor de muzik(l)ant.

De liberaal in mij zegt dat Youtube van mening is dat die omzet heul hoog is (maar dan ook écht heul). De socialist zegt dat het ook anders kan.

Tevens kun je mijn debuutroman bestellen op voordekunst.nl
Voor €20,- ligt een gesigneerd exemplaar bij jouw op de deurmat.
Dat is bekant voor gratis!

https://www.voordekunst.nl/projecten/5300-export-roman-1

Advertisements
Aside | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s