Powned geeft toe: ‘Vluchteling maakt kennis’ is ondraaglijke lichtheid

Vorige week vierde ik de zegetocht van ironie en satire. Deze week valt er nog iets te vieren want het ganse land staat zij aan zij in het bekritiseren van een smakeloos nieuwsbericht van Powned. Ik vind het belangrijk om dit soort momenten blijvend te herinneren.

Kritiek en begrip
Gisteren verscheen de analyse van Özcan Akyol in het AD met de titel: “In medialand moet alles over de top, het liefst over een ethische grens”. Ik vond het een ijzersterke column.
Akyol is kritisch: “Wat bij PowNed systematisch valt te bespeuren – ondraaglijke lichtheid – geldt bijna voor iedereen in Nederland die het rechtse gedachtegoed wil verspreiden. Het gaat niet om een intellectueel discours, maar om het choqueren, lekker laten zien wat allemaal kan en mag”. 
Maar hij toont ook begrip voor de situatie: “Iemand die rechts en redelijk denkt wordt nog steeds volledig aan zijn lot wordt overgelaten”.

Slachtoffer tegen slachtoffer
De discussie is geen discussie meer. Het is niet meer links tegen rechts. Het zijn de moralisten tegen de anti-moralisten, het is Deug-66 tegen de Partij voor de Vermicelli, de wegkijkers tegen de realisten, de andersdenkenden tegen de linkse elite, de tokkies tegen de grachtengordel, de pessimisten tegen de roeptoeters, de opstandelingen tegen het volk, journalisten tegen opiniemakers, de brave burger tegen toonpolitie, SJW tegen VVMU en rechtse communisten tegen linkse conservatieven. Het is slachtoffer tegen slachtoffer, en de waarheid tegen de waarheid. Een tussenweg lijkt haast onmogelijk.
De “discussie” wordt gekenmerkt door schoolpleinretoriek, zo van:
– Ik vind jou stom!
– Je bent zelf stom en ik vind jou niet leuk!
– Je bent zelf niet leuk en dat vind ik!
– Dat mag jij vinden maar ik heb gelijk!
– Niet!
– Wel!

De koning van de meta-ironie
Met de ophef rond Cliteurs column van vorige week nog vers in het geheugen, is TPO-eindbaas Bert Brussen nog steeds bezig om zijn lezers er van te overtuigen dat hij de koning van de ironie is. De creatieveling kopieert de column van Özcan Akyol, en vervangt “rechts” met “links”. Hij lijkt vooral duidelijk te willen maken dat zijn mening wordt onderdrukt door “stalkende anonieme nitwits”. Tevens bevestigt Bert wat Akyol noemt “de onkunde van conservatieve media”. Ik steun de bevinding van Akyol, want een inhoudelijke bijdrage aan het debat, is op TPO zo zeldzaam als de Tibetaanse tijger. Maar het mag en het kan. TPO krijgt geen subsidie van de staat, dus alles voor de hits.
Je kunt het artikel ironisch opvatten, je kunt je ook afvragen of Bert het licht van de zelfspot heeft gezien.
Ik kies voor allebei.

Authentieke satire en oprechte ironie
Maar Powned is vandaag weer in het nieuws. De vluchteling in de rubriek ‘Vluchteling maakt kennis’ is geen vluchteling maar een acteur. Eindbaas Dominique Weesie verklaart dat de in opspraak geraakte rubriek – hou je vast – satire is. Op TPO reageert hij aanvullend: “Het was een satirische rubriek, waarin we een ieder die nogal huiverig staat tegenover vluchtelingen een spiegel voorhouden over hun eigen bekrompen gedrag”.
Je kunt Weesie geloven op zijn woord, je kunt het ook ironisch opvatten. Of iets er tussenin, dat kan natuurlijk ook.

Ik kende de rubriek niet, dus hoe ik het zonder deze wetenschap had beoordeeld, is lastig inschatten. Nu kan ik niet anders dan lachend huilen.

De betreffende acteur heeft ontslag genomen bij de omroep. Hij voelt zich misbruikt.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s