De hamvraag rondom IQ vs. Afkomst

De laatste vijftien jaar wordt de politiek gedomineerd door één onderwerp. Als iemand vraagt naar je politieke voorkeur, dan kun je net zo goed meteen doorpakken naar het asielbeleid en de integratieproblematiek.

Vorige week kreeg dit onderwerp een nieuwe dimensie, en dat vanwege een interview uit 2016. Daarin koppelde FvD-politicus Yaraz Ramautarsing intelligentie en etniciteit aan de kansen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Dit heeft, linksom of rechtsom, niets te maken met de juridische definitie van discriminatie of racisme. Maar omdat Forum voor Democratie uitspreekt liever kansrijke dan kansarme vluchtelingen te verwelkomen, is het logisch dat de achterliggende vraag wel wordt gesteld. Of anders gezegd: Ik kan geen reden bedenken om het niet te doen.

“Moet een IQ-test onderdeel worden van de asielprocedure?”

Als ik Nederland vergelijk met een werkgever, dan begrijp ik Ramautarsing volledig. Heb je de keuze tussen twee kandidaten met gelijke kwaliteiten, dan kun je de benoeming aan een intelligentietest koppelen. Niks mis mee. Een IQ-test voor asielzoekers daarentegen is lastiger. Nederland is namelijk meer dan alleen een werkgever.

Schijnbaar bedraagt het IQ van de gemiddelde Nederlander 101 punten. Dat van een Syriër 84. Die 101 punten kun je als ondergrens stellen om een Nederlands paspoort te krijgen. De vraag: Wat te doen met bijvoorbeeld een analfabeet of een autist? kan eenvoudig omzeild worden door niet te antwoorden, of door te zeggen dat die vraag niet relevant is. Stel dat een politicus instemt met zo’n IQ-test, en zegt: “Ja! En hoe we dat gaan regelen, dat zien we dan wel weer!” dan zal het mij niet verbazen als er aangifte wordt gedaan wegens aanzetten tot discriminatie. Vraag me niet of een dergelijke uitlating überhaupt strafbaar zou moeten zijn. De Brabander in mij zegt dat het leven niet gezelliger wordt als het straffeloos is.

De context van individuele kwaliteiten

De laatste dagen weerspreekt Forum voor Democratie de beschuldiging van discriminatie met: “Wij beoordelen niet op afkomst. Wij gaan uit van individuele kwaliteiten.” Vanzelfsprekend wordt in het midden gelaten in welke context “individuele kwaliteiten” geplaatst moet worden. Het zaaien van verwarring is immers goed voor de peilingen. Die aap komt dus niet in de mauw.
Toch blijft de hamvraag ongeveer hetzelfde: Moet een kwaliteitentest onderdeel worden van de Nederlandse asielprocedure?

De kritiek van Kasja Ollongren op Thierry Baudet schoot ook bij zijn achterban in het verkeerde keelgat. De aanleiding voor haar kritiek, de recente aflevering van Sign Of The Times waarin Femke Halsema en Baudet discussiëren over het thema “De strijd om identiteit”, verdween naar de achtergrond.
In de ontluikende discussie wordt ook het beladen interview met Ramautarsing besproken. Eerst beweert Baudet niet bekend te zijn met de uitspraken van zijn partijgenoot. Daarna krijgt hij met veel moeite iets van nuancering over zijn lippen.
Ollongren vindt het opmerkelijk dat hij de hamvraag  wederom niet wil beantwoorden met een duidelijk “Ja” of “Nee” en daarmee de verwarring in stand houdt. Ze beschuldigt Baudet indirect van discriminatie. Niet letterlijk. Indirect. Je kunt daar van alles van vinden, maar het is gewoon verkiezingstijd.

 “Volkert en Melkert worden regelmatig door elkaar gehaald.”

Volgens de achterban van Baudet moet een dienaar van de koning behoedzaam zijn met het uiten kritiek. Want? “De kogel kwam vanuit een appartement in Scheveningen!” twitterde Theodor Holman. En een lol!
Hoe verschrikkelijk deze moord ook is, de kritiek destijds van bijvoorbeeld Ad Melkert op Fortuyn, maakt hem niet medeschuldig aan moord. Jammer genoeg zijn er altijd een paar idioten die bepaalde uitspraken anders interpreteren. Als ik dit ter sprake breng op sociale media, dan valt mij iets op: Volkert en Melkert worden regelmatig door elkaar gehaald. Geeft niks. Kan gebeuren, zeg ik dan. Maar als ik vraag hoe men denkt over de “Pleur op” uitspraak van onze Minister-President, dan blijft het stil. Dan hoor ik alleen het krabben op een achterhoofd.

Het indirecte intentie van Ramaurtarsing werd de indirecte aanleiding voor een indirecte beschuldiging, gevolgd door een aangifte van indirecte smaad en laster tot de derde macht. Ik kan me voorstellen dat een rechter daar moeite mee heeft.

Advertisements
This entry was posted in Column. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s